maandag 30 oktober 2017

Wandel mee door “The Big Easy”

New Orleans is een bruisende stad. Ontdek met mij (bij windstil weer) de wijk French Quarter, de muziek die hier klinkt en Mardi Gras. Met wat hete saus maken we het ‘lekker’ pittig.

New Orleans is gelegen aan de Mississippi River

New Orleans werd in 1718 gesticht door de Fransman Bienville, die de plaats vernoemde naar de hertog van Orléans. Vanwege z’n ligging aan een bocht in de Mississippi River werd de stad ook “Crescent City” genoemd en men spreekt ook over “The Big Easy”. De stad floreerde begin negentiende eeuw door de katoen- en slavenhandel. Nu is het een agglomeratie met zo’n 1,2 miljoen inwoners, de grootste stad van de staat Louisiana.

Straatbeeld, New Orleans

Decatur Street

Muziek
Wij gingen in New Orleans op zoek naar de muziek waaraan de stad zijn faam ontleent: gospel, dixieland, cajun, zydeco. Daarvoor moet je naar het centrum, naar French Quarter. Hier liepen we door straten als Chartres Street, Decatur Street en Toulouse Street.

Bourbon Street  
Bekijk mijn filmpje van het straatbeeld

Veel van deze straten waren inspiratie voor muziek, zoals “Bourbon Street Parade”:

Let's fly down or drive down
To New Orleans.
That city has pretty
Historic scenes.
I'll take you, parade you
Down Bourbon Street.
There's a lot of hot spots, you'll see lots of big shots,
Down on Bourbon Street.

Ik ken dit nummer in een uitvoering van de trompettist Louis Armstrong, naar wie het park aan de rand van French Quarter genoemd is (https://youtu.be/EuQPfZGVBus).

Bluesband “Raw Beans”, The Gazebo Cafe
“The House of the Rising Sun”

Om te beginnen: het is tot ’s avonds laat enorm druk in French Quarter. Nergens op onze reis troffen we zoveel mensen bij elkaar, een kleurrijk ‘gezelschap’. De levendigheid werd kracht bijgezet door enthousiaste straatbands.

Straatband

Vanuit de vele kroegen schalden rommelige rockbandjes. Tussen die cafés vonden we restaurants, nachtwinkeltjes en nachtclubs. Opmerkelijk is het ontbrekende van de verder alomtegenwoordige ketenrestaurants.

Gietijzeren balkon in New Orleans

Er zijn prachtige gevels, voorzien van prachtige gietijzeren balkons, die gestut worden door dunne pilaren die op de trottoirrand rusten. Andere gebouwen zijn opzichtig (of: afzichtelijk) versierd met voodoo-motieven: schedels, hele skeletten

In de Tropical Isle’s Bayou Club aan Bourbon St speelden achtereenvolgens twee cajun bandjes swamp music; muziek die ons verankerde in de streek waar wij ons bevonden (https://youtu.be/8IoORFR7LTU).

Door de hitte (overdag ruim 30 graden Celcius) was het er sowieso al broeierig. En hier wordt toegestaan wat in de rest van de Verenigde Staten streng verboden is, zoals het zichtbaar meedragen van alcoholhoudende dranken. Dit trekt een grote schare jongeren, die hier bij rockmuziek eens flink de beest uithangen – met weinig plaats voor gospel en dixieland. Dus naarmate de avond vorderde werd de sfeer steeds uitgelatener.  

Hannah’s Krewe of Seven Stars Parade
Het carnaval heet hier “Mardi Gras”: ‘vette dinsdag’. En hoewel Mobile, MS, claimt dat het daar ooit begon, heeft New Orleans hier een deel van zijn roem aan te danken. Wij waren er op het verkeerde moment, maar blijkbaar zijn er ook buiten het seizoen optochten die de sfeer van Mardi Gras oproepen. En daarvoor vielen we met de neus in de boter.

 
 


Hannah’s Krewe of Seven Stars Parade

We waren getuige van “Hannah’s Krewe of Seven Stars Parade”, een grote optocht met praalwagens, showbands en majorettes, dwars door het centrum. Een gebruik tijdens Mardi Gras en ook bij deze optocht is dat vanuit de praalwagens felgekleurde kralenkettingen worden gegooid. In no time liep de halve stad met kralen om de nek. Bekijk mijn filmpje van Hannah’s Krewe of Seven Stars Parade.

Ruime keuze aan pepersauzen

We doen er ook nog een pepertje bij
Onderweg naar New Orleans kwamen we in een winkeltje waar een heel assortiment pepersauzen werd aangeboden: Cow Pie, 5 Pepper, Getty Up To Go, Hotter Than Hot, Armadillo, Bombero, Reaper, enzovoort.

Pepper Palace, New Orleans

In de stad zelf bezochten we de speciaalzaak Pepper Palace. Hier werd in cadeauverpakking “The End” verkocht. Deze saus zou verboden moeten worden, zo scherp! Men had er ook de mierikswortelsaus “Nasal Napalm”.

Mcllhenny Company, Avery Island

De meest bekende pepersaus is Tabasco en wij bezochten de plaats waar dit wordt geproduceerd, 200 km ten westen van New Orleans: Avery Island, LA, vlakbij New Iberia.

De saus wordt hier, op een parkachtig terrein, omgeven door moeras, sinds 1868 geproduceerd door de McIlhenny Company. Voor fijnproevers – die hun smaakpapillen nog op orde hebben – zijn er verschillende smaken verkrijgbaar.  Zo kocht ik de “Family Reserve” – superfood, d.w.z. het voedt niet, maar het is wel super.

Van oorsprong is Tabasco een manier om zout (en pepertjes) tot waarde te brengen. Sinds 1791 werd zout gewonnen uit pekelbronnen en sinds 1862 uit een zoutmijn. In 1863, tijdens de Amerikaanse Burgeroorlog werd die zoutmijn verwoest. In dit verband kun je “Salt: A World History” (“Zout: een wereldgeschiedenis”) door Mark Kurlansky (2002) lezen.

Scoville-eenheden

Pepertjes en de sauzen die daarvan (en van azijn en zout) worden gemaakt, komen in verschillende sterktes. Voor die sterkte bestaat een objectieve schaal, die rekent in Scoville-eenheden. De sterkte van gewone Tabasco is ongeveer 30.000 eenheden, maar die van “The End” komt naar verluid overeen met pepperspray. En pepperspray is verboden – in Nederland tenminste.

Ga maar na, want dit zijn de stadia van “The End”:
  1. De voortekenen
  2. The End” proeven
  3. Snijdende pijn op de tong
  4. Spijt
  5. Paniek
  6. Proberen verlichting te vinden
  7. Keuzes in het leven heroverwegen
  8. Tweede golf van paniek
  9. Bereidheid om de vloer af te likken om de pijn te verlichten
  10. Overleven
  11. Zweren dit nooit meer te doen
  12. Deze ervaring delen.

Streetcar in New Orleans

Orkanen
Wie New Orleans vanuit het oosten nadert, kan zich voorstellen dat een orkaan hier heel wat schade kan aanrichten. Nog in de staat Mississippi werden we gewaarschuwd door borden: “Hurricane Evacuation Route”. En ik vond daar de folder “Hurricane Guide 2017” met een “Hurricane Evacuation Map”.
Highway 10 voert via een kilometerslang dubbel viaduct over het Lake Pontchartrain: water en moeras als brede middenberm, met in de verte hoge bruggen. Dit enorme meer, deze binnenzee, scheidt New Orleans ruwweg van het vasteland van Amerika. En voorzover die scheiding niet volledig is, bestaat dat ‘vasteland’ grotendeels uit moeras, dat bovendien door de grote Mississippi River wordt doorsneden.
Een week nadat wij in dat gebied waren kondigde de overheid maatregelen af vanwege een aanstormende orkaan. Ik begreep waarom Katrina in augustus 2005 zo rampzalig kon zijn (1.800 doden).

In herinnering aan de zanger en pianist Fats Domino, die afgelopen dinsdag in zijn geboortestad New Orleans overleed, hij werd 89 jaar. Door Katrina verloor hij zijn bezittingen, de Coast Guard redde zijn leven.  

Lees ook “Impressies van het diepe Zuiden”, meer over de Verenigde Staten in volgende blogposts.