donderdag 20 juni 2013

De kennis-economie verrijkt de samenleving (2/2)

In Limburg wordt de komende jaren fors geïnvesteerd in de kennis-economie. Die investeringen komen de samenleving als geheel ten goede én zijn van blijvende waarde voor de provincie. Lees waarom.
Op 6 mei 2013 schreef ik over het programma “Kennis-As Limburg”, waarmee de Universiteit Maastricht, het Maastricht Universitair Medisch Centrum+ en Zuyd Hogeschool gaan bijdragen aan een florerende economie en een vitale bevolking in Limburg. Op 17 juni 2013 schreef ik waarom die investeringen in de kennis-economie niet alleen leiden tot meer banen voor kenniswerkers, maar dat er ook sprake is van een afgeleide werkgelegenheid.

Ik verwees toen onder meer naar een TED-lezing van de Amerikaanse econoom Timothy Bartik van september 2012 over de economische betekenis van investeringen in de scholing van kleine kinderen.

Belang voor de samenleving als geheel
Investeringen in de kennis-economie leiden niet alleen tot meer werkgelegenheid. Ook komen ze de samenleving als geheel ten goede én ze zijn van blijvende waarde voor de provincie.

Bartik legt uit dat iedereen is gebaat bij meer investeringen in scholing, omdat het bijdraagt aan de welvaart van iedereen. Kijk je in stedelijke gebieden op individueel niveau, dan blijkt dat iemands salaris deels wordt bepaald door haar of zijn opleiding. Bovendien blijkt dat de opleiding van iedereen in jouw regio statistisch gezien van invloed is op jouw salaris.

Dus ook al blijft jouw opleiding op hetzelfde peil, maar het percentage academisch opgeleiden in jouw regio neemt toe, dan heeft dat alleen al een positief effect op je salaris. Dit indirecte effect (dwz. de totale toename van salarissen van anderen in de regio) is zelfs groter dan het directe effect (de salarissen van de betreffende afgestudeerden). En dat kan volgens Bartik behoorlijk doortikken.

Want wat is er aan de hand. Ik kan als werknemer nog zo hoog zijn opgeleid, als al mijn collega’s niet over de nodige competenties en vaardigheden beschikken, dan heeft mijn werkgever het moeilijk om nieuwe technologie, nieuwe productietechnieken in te voeren. En ook al hebben al mijn collega’s goede competenties en vaardigheden, maar die ontbreken bij de leveranciers, dan heeft mijn bedrijf het moeilijk om te concurreren. De productiviteit in een gebied als Silicon Valley heeft veel van doen met het competentieniveau van alle werknemers in dat gebied.

Investeringen in scholing van kleine kinderen helpen dus niet alleen die kinderen, maar iedereen in het betreffende gebied. Elke dollar in de scholing van kleine kinderen betaalt zich volgens Bartik (dwz. binnen de Amerikaanse context) drievoudig uit.

Van blijvende waarde
Tenslotte is belangrijk dat de resultaten van investeringen in de kennis-economie van blijvende waarde zijn. Als indicatie kijken we naar het wegtrekken van inwoners naar andere delen van het land. Immers: als jonge mensen na hun opleiding de provincie verlaten, zijn de investeringen in hun scholing niet van blijvende waarde.

Uiteraard vertrekken jongelui naar elders, maar minder dan we misschien denken. Het Meertens Instituut publiceerde eerder dit jaar een onderzoek naar de honkvastheid van de Nederlandse bevolking. Het blijkt dat we met elkaar in hoge mate aan onze geboortegrond gebonden zijn.

In een volgende blogpost ga ik daar nader op in, nu voer ik nog eenmaal Timothy Bartik ten tonele. Volgens hem zijn Amerikanen, evenmin als Nederlanders, bijzonder mobiel. Meer dan 60% van de Amerikanen brengen hun werkzame leven grotendeels door in de staat waar ze zijn geboren, ongeacht welke staat in de VS. Dus ongeacht de economische situatie in die staten. En dat percentage blijft constant in de tijd.

Bartik concludeert dat investeringen in scholing ten goede komen aan kinderen die blijven – tenminste, ze blijven in voldoende aantallen. Zulke investeringen zijn dus investeringen voor de lange termijn.

Als investeringen in de scholing van kleine kinderen in Amerika al zoveel economische betekenis hebben als Bartik stelt, hoeveel meer waarde hebben investeringen in de kennis-economie dan wel! Dus: investeringen in de kennis-economie verrijken de samenleving en zijn van blijvende waarde.

Mijn vraag: Wat is volgens jou de belangrijkste bijdrage van investeringen in de kennis-economie aan de samenleving als geheel?

maandag 10 juni 2013

Meepraten op het dorpsplein

Twitter is handig om het nieuws te volgen. Maar dit sociaal platform biedt nog zoveel meer. Vergelijk Twitter met een dorpsplein. Er zijn daar allerlei gesprekken gaande. En jij mag meepraten. Wil je weten hoe, houd deze metafoor dan even vast en lees snel verder.



Op 22 april 2013 heb ik je aangemoedigd om je aan te melden bij Twitter. Ik ben blij dat sommige lezers inderdaad aan de slag zijn gegaan. Het is niet moeilijk, want een van hen had in minder dan 10 minuten de aanmeldprocedure doorlopen.

Het nieuws volgen
In mijn vorige blogpost heb ik je ook aangemoedigd om via Twitter het nieuws te volgen. ‘Nieuws’ is wat mij betreft een breed begrip: berichten van organisaties en publieke personen. Je kunt je werkgever volgen of (sport)verenigingen, klanten, concurrenten, overheids- en kennisinstellingen, enzovoort.

Personen volgen
De kern van de toegevoegde waarde van sociale media, Twitter in het bijzonder, zit in het voeren van conversaties. Met organisaties zal je daar waarschijnlijk niet snel aan beginnen, dus is het tijd om personen die je (wél) kent te volgen.

Bovenaan de Twitter-homepage www.twitter.com vindt het Search-veld. Hiermee kun je nagaan welke familieleden, vrienden en bekenden al op Twitter zitten. In de meeste gevallen kun je de juiste persoon snel en eenduidig traceren. Het volgen van hen verloopt op dezelfde manier als het volgen van organisaties - ik verwijs naar mijn vorige blogpost.

De conversatie beginnen
Nu is het tijd om de conversatie te gaan voeren. Dat kan door op tweets van anderen te reageren of door zelf een tweet te publiceren. We beginnen met dat laatste.

Je kunt de conversatie starten door een bericht te publiceren via de optie “Compose new Tweet” (optie rechtsboven op de Twitter-homepage). Je hebt 140 tekens (inclusief spaties) tot je beschikking. Type een bericht (je ziet meteen hoeveel karakters je nog over hebt) en desgewenst kun je een foto of je locatie toevoegen.

Klik op ‘Tweet’ en je vindt je tweet terug in de tijdlijn onder “Tweets” op de “Home”- en “Me”-pagina’s (ook deze opties vindt je bovenaan de Twitter-homepage). Veel belangrijker: jouw tweet verschijnt ook in de tijdlijn van iedereen die jou volgt.

Meedoen aan de conversatie
In de tijdlijn op de “Home”-pagina vindt je chronologisch alle tweets die door de personen en organisaties die jij volgt worden gepubliceerd (niet op de “Me”-pagina). Bij elke tweet kun je de conversatie aangaan door middel van Reply of Retweet.

Reply
Via “Reply” wordt een tekstveld getoond, waarmee je een reactie naar de twitteraar kunt sturen. Een Reply is een gewone tweet, dus ook hiervoor geldt de beperking van 140 karakters, met aftrek van de vooringevulde gebruikersnaam (bij een Reply naar mij houd je 129 karakters over). Jij (en iedereen die jou volgt) vindt je Reply-tweet terug in de tijdlijn.

De Reply-tweets van personen die je volgt, komen in je tijdlijn (op de “Home”-pagina). Je ziet wél aan wie zij die Reply richten, maar niet de tweet waarop wordt gereageerd. Dat is logisch, want een Reply hoeft niet perse op een bepaalde tweet betrekking te hebben.

Reply-tweets die aan jou zijn gericht, vindt je terug onder “Interactions” op de “@Connect”-pagina (optie bovenaan de Twitter-homepage). Door daarop te reageren, krijgt de conversatie een vervolg. 

Retweet
Via “Retweet” kun je een tweet van een andere twitteraar in je eigen tijdlijn opnemen. Daarmee vindt iedereen die jou volgt die tweet ook terug in haar of zijn tijdlijn. Deze optie is vergelijkbaar met de ‘Like’-knop op Facebook. 

Personen volgen jou
Voordat je gefrustreerd raakt: de meeste van je tweets zullen schijnbaar onopgemerkt blijven. Maar soms wordt je verrast: iemand heeft je geretweet. Of je ontvangt een reactie – geef dan eventueel een vervolg aan de conversatie.

Als je de conversatie aangaat, zal je ontdekken dat na verloop van tijd anderen jou volgen. Op de “@Connect”-pagina kun je zien wie jou recentelijk is gaan volgen.

Naarmate meer twitteraars jou volgen, zullen meer personen jouw tweets lezen. Dit betekent dat jouw conversatie zich daadwerkelijk over het hele dorpsplein verspreidt.

Voor de goede orde: volgens mij gaat er niets boven een échte conversatie, thuis, op kantoor, in het café of in de kantine. De ene mens tot de ander, zonder intermediair.

In volgende blogposts ga ik onder meer in op het instellen van je Twitter-profiel. 

Mijn vraag (de hamvraag): waarom zou je uberhaupt de conversatie aangaan?

woensdag 5 juni 2013

Dust Bowl

Wie zoals ik in de Drentse Veenkoloniën is opgegroeid, kent het verschijnsel. Een droog voorjaar, een stevige wind. Dan begint het te stuiven. Stof van de akkers verduistert de lucht. Alsof de Veenkoloniën in de lucht hangen.


In 2011 kwam het album “Dust Bowl” van de Amerikaanse gitarist Joe Bonamassa uit. De titel van die cd bracht herinneringen aan mijn jeugd boven. In de Veenkoloniën zijn die stofstormen nog steeds een veelvoorkomend verschijnsel. De foto hierboven is dit voorjaar in Smilde gemaakt.

Het stof is zo overvloedig dat sloten er plaatselijk door gedempt worden. En menig Veenkoloniale akkerbouwer moet zijn suikerbieten opnieuw laten inzaaien.

Hoe vervelend ook, dit is nog niets vergeleken bij wat men in de Midwest van Verenigde Staten in de jaren 30 meemaakte.

Dust Bowl toen
De titel van die cd bracht namelijk ook een roman in herinnering die ik enkele jaren geleden las: “The Grapes of Wrath” (De druiven der gramschap) door Nobelprijswinnaar John Steinbeck uit 1939. Dit boek maakte op mij grote indruk.

Het verhaal speelt zich af tijdens de Grote Depressie, de periode van grote werkloosheid in de Verenigde Staten als gevolg van de val van de beurs van Wall Street in 1929. In de staten Oklahoma, Kansas en Arkansas was er ook nog eens de zogeheten Dust Bowl.

De Dust Bowl was een periode van immense stofstormen op de prairievlakten van Canada en de Verenigde Staten in de jaren 30, en vooral in 1934 en 1936. Het fenomeen werd veroorzaakt door extreme droogte en decennialange extensieve landbouw zonder vruchtwisseling of andere technieken om winderosie tegen te gaan. Door te diep te ploegen was de natuurlijke begroeiing, die de bodem normaal gezien bijeenhoudt en die vocht vasthoudt, losgekomen, waardoor de bovenste bodemlaag verdroogde. Die bovenlaag werd door stormen weggeblazen; in sommige gevallen bereikte dat fijne stof steden als Chicago, New York en Boston. De Dust Bowl veroorzaakte enorme schade aan zowel landbouw als milieu.

Ten gevolge van de Grote Depressie en omdat hun oogsten mislukten, hun land droog en kaal was, en ze hun schulden niet meer konden betalen, verlieten 300.000 tot 400.000 bewoners de betrokken gebieden. Vooral de staat Oklahoma werd zwaar getroffen. Velen laadden hun gezin en al hun bezit op een oude vrachtauto, en volgden de beroemde Route 66 naar Californië om er een nieuw leven te beginnen. De economische omstandigheden waren daar echter niet veel beter en velen werden genoodzaakt van boerderij naar boerderij te trekken om er tegen lage lonen fruit te plukken of andere klussen te doen.

Hierover gaat de roman van John Steinbeck. De hoofdpersonen zijn de leden van de familie Joad uit Oklahoma. Ze zijn pachtboeren. Door de grote droogte zijn ook zij gedwongen om Oklahoma te verlaten. Met een truck verlaten ze Oklahoma en ook zij rijden duizenden kilometers over Route 66 naar Californië, waar het naar zeggen veel beter is.
Niet dus.

In het begin van de regering van Franklin Delano Roosevelt, in 1933, werd de Soil Conservation Service opgericht, een overheidsagentschap dat het doel had om de grond beter te beheren, en een herhaling van de Dust Bowl te voorkomen. Dit agentschap bestaat nog steeds, sinds 1994 onder de naam Natural Resources Conservation Service (NRCS), waarmee president Bill Clinton toentertijd de missie ervan verbreedde.

Dust Bowl nu
Jared Diamond noemt bodemerosie een van de serieuze problemen die door de mens worden veroorzaakt in “Collapse: How Societies Choose to Fail or Succeed” (Ondergang: waarom beschavingen verdwenen en hoe kan de onze haar ondergang voorkomen?) uit 2005.

Diamond stelt dat akkergronden door water- of winderosie 10 tot 40 keer zo snel verdwijnen als deze door bodemvorming ontstaan. Akkergronden eroderen 500 tot 10.000 keer zo snel als bosgronden. Dit betekent een nettoverlies van bodem. Zo is van de bovengrond van Iowa, een van de Amerikaanse staten met de hoogste landbouwproductie, gedurende de afgelopen 150 jaar de helft geërodeerd.

Diamond vertelt over een bezoek aan een kerkhof in Iowa, waar bodemverlies toen duidelijk zichtbaar was. In de 19e eeuw was daar een kerk gebouwd, die sindsdien netjes werd onderhouden, terwijl op het omliggende land akkerbouw plaatsvond. Als gevolg van bodemerosie was de bodem van die akkers veel sneller verdwenen dan van het kerkhof. Dat kerkhof ligt nu als een eilandje drie meter verheven boven het omliggende land.

Zandstormen in de Midwest van Amerika zijn zeker nog geen verleden tijd, zoals de orkaan van 20 mei 2013 op dramatische wijze liet zien. Ik verwijs naar een korte NOS-video (16 seconden) over die zandstorm: http://nos.nl/video/430974-zandstorm-zorgt-voor-ravage-op-snelweg-vs.html.

Ook in het werk van folkzanger Woody Guthrie is de Dust Bowl een terugkerend onderwerp. Tijd dus voor muziek: "Blowin' Down The Road (I Ain't Going To Be Treated This Way)", Woody Guthrie op Dust Bowl Ballads (1940) | http://youtu.be/7qquzBFJdVw.

Mijn vraag: welke roman heeft op jou een onuitwisbare indruk gemaakt?